Цифрлық трансформация дәуірінде мектепке дейінгі ұйым педагогтарының кәсіби дамуында эмоциялық тұрақтылықтың рөлі ерекше маңызға ие болып отыр. Эмоциялық тұрақтылық – резильенттілікке, бейімделгіш қызметке және тиімді педагогикалық әрекетке мүмкіндік беретін негізгі психологиялық қасиет. Бұл зерттеу білім берудің цифрландырылуы жағдайында педагогикалық мамандық студенттерінің эмоциялық тұрақтылығының жеткіліксіздігі мәселесін қарастырады. Зерттеудің мақсаты – психологиялық, педагогикалық және технологиялық тәсілдерді біріктіретін эмоциялық тұрақтылықты дамытудың құрылымдық-мазмұндық моделін әзірлеу және сынақтан өткізу.

Зерттеу әдістері: теориялық талдау, графикалық модельдеу, болашақ мектепке дейінгі педагогтарға бейімделген «Эмоциялық тұрақтылық» сауалнамасы арқылы диагностикалық тестілеу, сондай-ақ Фишер критерийіне негізделген қалыптастырушы эксперимент. Зерттеуге Абай және Әуезов атындағы университеттердің 165 бакалавр студенті қатысып, бақылау және эксперименттік топтарға бөлінді. Нәтижелер көрсеткендей, бастапқыда екі топта да орташа деңгей басым болғанымен, модель енгізілгеннен кейін эксперименттік топтың өзін-өзі реттеуінде, күйзеліске төзімділігінде, импульсті бақылауында және жағымды көзқарасында айтарлықтай жақсарулар байқалды.

Зерттеу нәтижелері саналы түрде цифрлық құралдарды рефлексивті және тәжірибеге бағытталған әдістермен біріктіру эмоциялық құзыреттілікті арттыратынын, кәсіби күйзеліс қаупін төмендететінін және психологиялық әл-ауқатты нығайтатынын дәлелдейді. Құрылымдық-мазмұндық модель когнитивті, мотивациялық, іс-әрекеттік және рефлексивті-талдамалық компоненттердің интеграциясын қамтамасыз етіп, кәсіби және тұлғалық дамуға кешенді негіз құрайды. Зерттеу цифрлық ортадағы мақсатты педагогикалық интервенциялар болашақ педагогтардың эмоциялық тұрақтылығын орнықты дамытуға тиімді ықпал ететінін көрсетеді.