Мақалада Қазақстанның қазіргі заманғы драматургиясы ЖОО-ның оқыту әдістемелерін жаңартуды талап ететін филологиялық және педагогикалық талдаудың күрделі нысаны ретінде қарастырылады. Зерттеудің өзектілігі жаңа пьесаның жанрлық гибридтілігіне, оның цифрлық және орындаушылық ортаға енуіне, әлеуметтік-сыни мәселелердің күшеюіне және көркем тілдің екітілді сипатына байланысты. Жұмыстың мақсаты – студенттердің заманауи драмалық мәтінді игеру кезінде туындайтын қиындықтарының себептерін анықтау және оны болашақ әдебиет мұғалімдерін даярлау жүйесінде түсіндіру моделін жасау. Зерттеуде драмадан кейінгі театрдың, нарратологияның, мәдени антропологияның және лингвомәдениеттанудың теориялық тәсілдері жинақталып, қазақстандық пьесалар «жаңа драманың» әлемдік үрдістерімен салыстырылды. Кейіпкердің бейнесін өзгертуге, қақтығысты дискурс пен жады саласына ауыстыруға, ремарка мен сахналық көрнекіліктің рөлін күшейтуге ерекше назар аударылады. Сюжет пен кейіпкерге бағытталған дәстүрлі талдау сызбалары іс-әрекет фрагменттелген және мағынасы сөз, қимыл және медиа ортаның өзара әрекеттесуінде туындайтын мәтіндермен жеткілікті жұмыс істеуге мүмкіндік бермейтіні көрсетілген. Мақалада 126 студент қатысқан педагогикалық эксперимент сипатталған, онда орындаушылық оқулар, фишбоун-талдау, цифрлық аңдатпалар және подкаст рефлексиясы қолданылған. Алынған мәліметтер білім алушылардың аналитикалық-интерпретациялық және коммуникативтік құзыреттіліктерінің өсуін, ұлттық драматургияға қызығушылықтың артуын және оны мектеп практикасында қолдануға дайындығын растады. Ғылыми жаңалық – қазақстандық пьесаны талдаудың кешенді моделін құру, ол екітілділікті, ұлттық мәдени кодтарды және мәтіннің сахналық сипатын ескереді. Практикалық маңыздылығы педагогикалық жоғары оқу орындарының бағдарламаларына және мұғалімдердің біліктілігін арттыру курстарына әзірленген әдістемені енгізу мүмкіндігі болып табылады.